Als genderdysfoor ben ik al ruim een jaar geleden begonnen met het gebruik van hormonen. Dit blijkt totaal niet aan te slaan, met als gevolg steeds toenemend verdriet, pijn en vooral gestaag toenemende frustratie's. Die frustratie's zijn inmiddels danig toegenomen, dat ik een steeds toenemende jalouzie en afgunst had ontwikkeld naar transen die wél geslaagd zijn in hun transitie, en diezelfde jalouzie en afgunst geldt overigens ook voor biologische vrouwen.

Inmiddels is dat alles omgeslagen in haat. Ik kreeg maanden geleden mijn eerste dwangmatige fantasie om transen en vrouwen te gaan vermoorden. Een paar weken later reed ik 'snachts met ducktape, touw en mes naast me in m'n auto rond, zonder echt te weten waarom. Totdat ik een vrouw in haar eentje zag lopen, en ben d'r gevolgd.

Dit begon ze in de gaten te krijgen, en begon steeds sneller te lopen. Ik had m'n auto langs de weg geparkeerd en ben d'r te voet gevolgd, maar heb d'r niet meer weten in te halen.

Daarna heb ik me tot de dag van vandaag nog weten te beheersen, maar ik wéét dat er ooit een dag zal komen dat ik m'n dwang NIET meer zal kunnen beheersen. Ik WIL het eigenlijk niet, des te meer daar ik nooit iemand ben geweest die iemand kwaad of pijn heb willen doen, maar het is op sommige momenten net alsof er een knop omgat en ik als het ware op de automatische piloot verder ga, en alles me daarna herinner alsof alles wat ik deed maar gedroomd had. Ik weet hier volslagen geen raad mee, maar hulp gaan zoeken doe ik zeker niet, daar ik maar al te goed weet wat de gevolgen dan zullen zijn. Ik laat alles op z'n beloop en zie wel hoe het afloopt.